Szpic Wilczy Keeshond

0
1842

Szpic Wilczy Keeshond – Historia rasy

Szpic Wilczy Keeshond (obecnie uznane za jedną rasę) powstał w wyniku krzyżówek Samojedów, Pomeranianów i Szarych Norweskich Elkhundów. Rasa znana jest od wieków stąd krąży o niej wiele legend, które podparte są wydarzeniami historycznymi.

Szpic wilczy Keeshond
Szpic Wilczy Keeshond

Jedna z nich, datowana na rok 800 mówi o dwóch rybakach, których w nocy złapał na morzu niespodziewany sztorm. Płynąc nieznanymi wodami wśród ogromnych fal byli niemal przekonani o rychłej śmierci. Walcząc z żywiołem dobili szczęśliwie do brzegu. Niebezpieczny sztorm przeżył także pies, który stał się dla nich talizmanem szczęścia.

W miejscu gdzie się uratowali powstała na początku mała osada rybacka, która z biegiem czasu zmieniła się w miasto znane w XIII wieku jako Amstelredam (od rzeki Amstel). Mieszkańcy Amsterdamu (obecna nazwa) nigdy nie zapomnieli o dwójce ocalałych i psie a ich podobizna widnieje na miejskiej pieczęci.

Pieczęć Amsterdamu
Pieczęć Amsterdamu

Polityczny wątek Keeshonda

Popularność rasy wzrosła dopiero w XVIII wieku. W tym czasie powstała także nazwa psa Keeshond. W ok. 1781r. Holandia została podzielona na dwa obozy polityczne. Pierwszy z nich stanowili Oranżyści – konserwatywne ugrupowanie przychylne dynastii Orańskiej. Drugi stanowili przeciwnicy rządów namiestnikowskich i nowych przywilejów Wilhelma IV Orańskiego.

Liderem partii ludowej (patriotów) był Cornelis „Kees” de Gijselaar, któremu stale towarzyszył pies. „Kees hond” stał się symbolem politycznym i zaczął pojawiać się na licznych ulotkach i plakatach ‚partyjnych’. ‚Upolitycznienie’ rasy spowodowało, że po przegranej patriotów ludzie zaczęli pozbywać się czworonogów, żeby nie wiązać ich z przegranymi. O mało nie doprowadziło to do wyginięcia rasy, na szczęście niektóre przetrwały zły okres w holenderskich gospodarstwach lub na barkach pływających wokół Amsterdamu.

Szpic Wilczy Keeshond został ponownie odkryty w 1905 roku. Panna Hamilton-Fletcher nakłoniła swoich rodziców, by Ci pozwolili jej zabrać ze sobą do Anglii dwa szczenięta. Rodzice się zgodzili i w ten sposób rasa została wyprowadzona poza Holandię. Szpice wzbudziły ogólne zainteresowanie i po 21 latach (w 1926 roku) stworzono pierwszy klub tej rasy w Anglii.

Do 1920 roku w Holandii liczebność psów odnotowywała spadek. Dopiero za sprawą dwóch pań: Baroness van Hardenbroek i J.D. Van der Blom rozpoczął się ‚boom’. W przeciągu 10 lat wzrosła ilość Szpiców Wilczych oraz utworzono holenderski klub hodowców tej rasy.

Jak duży jest Szpic Wilczy Keeshond?

Szpic Wilczy Keeshond jest średniej wielkości psem. Ich waga powinna mieścić się w przedziale 14-20kg przy wysokości 45-55cm. Takie parametry stawiają go na równi z np. Pinczerem Niemieckim.

Szpic Wilczy Keeshond
Szpic Wilczy Keeshond

Jaki charakter ma Szpic Wilczy Keeshond?

Obecnie hodowane Szpice Wilcze są dobrymi współtowarzyszami ludzi. Przestały także pełnić rolę psów stróżujących (tak jak to miało miejsce w przeszłości). Nie jest wyśmienitym łowcą, nie posiada wrodzonego pragnienia wykonywania jakiejkolwiek pracy. Jest za to oddanym psem – przyjacielem.

Szpic Miniaturowy jest żywym, czujnym i pełnym osobowości psem, który okazuje swoją radość kręcąc się wokół opiekuna. Wysoki poziom inteligencji sprawia, że bardzo łatwo daje się trenować. Potrafi być trochę złośliwy i bardzo często niespodzianki z jego strony robione są z premedytacją i pełną świadomością.

Tak jak inne psy Szpic Miniaturowy od najmniejszych lat potrzebuje wczesnej socjalizacji. Od szczeniaka należy ‚wystawiać’ go na obecność innych zwierząt. Wizyty w parkach znakomicie się sprawdzą, żeby mały Keeshond poznał starszych kolegów niekoniecznie swojego gatunku.

Szpice Miniaturowe polecane są dla średnio aktywnych ludzi.

Zdrowie Szpica Wilczego Keeshonda

Szpic Wilczy Keeshond jest na ogół zdrową rasą psów, ale podobnie jak w przypadku innych może mieć skłonność do występowania pewnych, dziedzicznych schorzeń. Do najczęstszych chorób zaliczyć można:

  • Postępujący zanik siatkówki (PRA) – stopniowe pogarszanie się wzroku. Schorzenie ma dziedziczny charakter. W wielu krajach hodowcy mają obowiązek wykonania badania – elektroretinografii
  • Dysplazja stawów biodrowych – niedopasowanie kości udowej (głowy) do stawu biodrowego (panewki). Przed kupnem szczeniaka warto poprosić hodowcę o przebadanie rodziców szczeniaka pod kątem dysplazji
  • Choroba Addison’a – choroba nazywana także jest niedoczynnością kory nadnerczy. Niewystarczająca produkcja hormonów powoduje niski apetyt, wymioty oraz zapadanie psa w letarg. Bardziej ciężkie objawy mogą spowodować zakłócenie pracy serca wiążące się z silnym wstrząsem lub śmiercią psa
  • Choroba von Willebrand’a – dziedziczne zaburzenie zakłócające zdolność do krzepnięcia krwi
  • Cukrzyca
  • Niedoczynność tarczycy – zaburzenie w funkcjonowaniu tarczycy wynikiem czego pies może cierpieć na: padaczkę, łysienie, otyłość, senność oraz choroby skóry
  • Katarakta
  • Epilepsja – stan neurologiczny, który bardzo często, choć nie zawsze, ma podłoże genetyczne. Epilepsja może powodować łagodne lub ciężkie napady drgawkowe wywołujące nietypowe zachowanie psa: bieganie jakby ktoś go ścigał, chowanie się, oszołomienie. Podczas ataku może dojść także do sztywnienia kończyn psa i utraty przytomności
  • Alergie – pokarmowa, kontaktowa i wziewna

Jak pielęgnować Szpica Wilczego?

Szpic Wilczy Keeshond jest psem o średniej aktywności, przez co nie wymaga dużej dawki ćwiczeń czy też kilkunastokilometrowych wycieczek. Do sprawności fizycznej wystarczy mu niewielki spacer i kilkuminutowa zabawa.

Ponieważ w przeszłości psy te większość swojego czasu spędzały na ciasnych pokładach barek Szpic Wilczy nie potrzebuje do szczęścia olbrzymiego domu. W niewielkim metrażu mieszkania będzie również pełen radości. Warunek jest jeden: codzienne obcowanie z rodziną. Brak towarzystwa opiekunów sprawia, że znużony pies zaczyna szczekać uprzykrzając życie sąsiadom.

Ze względu na możliwość występowania dysplazji stawów biodrowych nie wolno zbytnio obciążać młodego psa ćwiczeniami. Szpic Wilczy nie jest zwolennikiem gorącego klimatu i zdecydowanie woli chłodniejsze dni.

Szpic Wilczy Keeshond
Szpic Wilczy Keeshond

Jak pielęgnować Szpica Wilczego?

Pielęgnacja Keeshond’a nie należy do szczególnie uciążliwych. Należy postępować tak jak w przypadku psów innych ras.

Raz na miesiąc trzeba skontrolować długość pazurów i jeśli zajdzie potrzeba należy je ostrożnie przyciąć. Zbyt krótkie przycięcie może spowodować otwarcie naczynia krwionośnego co skończy się krwotokiem oraz tym, że pies następnym razem może mieć pewne obawy co do przycinania. Jeśli nie czujesz się na siłach skorzystaj z pomocy weterynarza.

Kontrolę stanu uszów Szpica Wilczego najlepiej wykonywać raz w tygodniu. Zaczerwienienie lub nieprzyjemny zapach mogą oznaczać stan zapalny wywołany zakażeniem. Uszy należy delikatnie czyścić bawełnianą ściereczką zwilżoną w łagodnym środku do pielęgnacji uszu. Czyścimy tylko ucho zewnętrzne.

Szczotkowanie zębów jest kolejnym ważnym obowiązkiem. Wykonywane codziennie uchroni psa przed chorobami dziąseł, gromadzeniem się kamienia nazębnego oraz korzystnie wpłynie na świeżość oddechu psa. Absolutne minimum to szczotkowanie 2-3 razy w tygodniu.

Jaką sierść ma Szpic Wilczy Keeshond?

Szpic Wilczy ma sierść składającą się z dwóch warstw.  Warstwa okrywowa (wierzchnia) jest zbudowana z prostego, grubego i sterczącego włosa. Podszerstek jest bardzo miękki i bujny. Kolor sierści stanowi kombinację kolorów srebrno-szaro-czarnych. Końcówki włosów są ciemne, podobnie jak oczy i kufa.

Sierść należy szczotkować przynajmniej dwa razy w tygodniu zwiększając częstotliwość w okresach linienia (dwa razy do roku przez ok. 3 tygodnie).

Towarzystwo dzieci i zwierząt

Szpic Wilczy jest psem, który doskonale dogaduje się z dziećmi oraz zwierzętami. Jest zabawnym i dobrym towarzyszem zarówno dla dla młodszych jak i starszych dzieci. Pamiętać należy o tym, żeby nauczyć dzieci jak mają się obchodzić się z psem a wszelkie zabawy, przynajmniej na początku zaznajamiania, przeprowadzać pod okiem dorosłych.

Szpic Wilczy Keeshond - charakterystyka

Adaptacja 80 punktów
Serdeczność 100 punktów
Tolerancja dzieci 100 punktów
Tolerancja zwierząt 80 punktów
Poziom aktywności 60 punktów
Hałaśliwość 80 punktów
Łatwość pielęgnacji 60 punktów
Poziom linienia 80 punktów
Zdrowie 80 punktów
Ryzyko nadwagi 80 punktów
Inteligencja 80 punktów
Potrzeby wspólnych zabaw 100 punktów
Akceptacja gości 80 punktów
Poziom alergenów 100 punktów
Występowanie ślinotoku 20 punktów

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here