Rozella Białolica

0
9485

Rozella Białolica (Platycercus eximius) jest średniej wielkości papugą, która ma bardzo piękne ubarwienie piór. Jest najcichszą spośród swoich papuzich ‚kuzynów’ (Rozelli Bladej i Rozelli Królewskiej). Na wolności zamieszkuje południowo-wschodnią Australię (od Queensland do Victorii) oraz wschodnie tereny Tasmanii. Rozella Białolica została także wprowadzona (introdukowana) do Nowej Zelandii. Średnia długość życia to 20 lat.

Rozella Białolica
Rozella Białolica (Platycercus eximius)

Jaki charakter ma Rozella Białolica?

Rozella Białolica w naturze występuje w stadzie jedynie w okresie zimowym. Stado liczy wtedy 8-20 ptaków. Na początku łączą się w pary i szukają terytorium na założenie gniazda. W tym czasie samce przejawiają bardzo kłótliwy charakter.

W niewoli Rozella Białolica jest agresywna wobec innych Rozelli i ptaków ‚papugopodobnych’. Rozella jest bardzo energicznym ptakiem. Oprócz latania uwielbia obgryzać znajdujące się wokół niej przedmioty. Są dosyć trudne w treningu i wymagają od hodowcy cierpliwości i konsekwencji w działaniach.

Rano i wieczorem Rozella Białolica może zacząć wygłaszać swoje pogawędki. Nie są jednak one tak głośne jak Rozella Królewska lub Rozella Blada. Przy dużej cierpliwości możemy ją nauczyć kilku prostych słów.

Jaka klatka dla Rozelli Białolicej?

Rozella Białolica najlepiej czuje się w klatce, której wielkość umożliwi wykonywanie długich lotów. Pojedyncze papugi mogą być trzymane w średniej wielkości klatce. Należy jednak wtedy kilka razy dziennie wyjmować papugę z klatki, by mogła swobodnie polatać po mieszkaniu.

W przypadku pary papug minimalna woliera powinna być szeroka na metr, długa na 5 metrów i wysoka na przynajmniej dwa metry. Dla łatwego utrzymania czystości podłogę najlepiej zrobić z betonu, który codziennie można spłukać wodą. Dobrą opcją jest także piasek. Należy jednak mieć na uwadze jego pylenie oraz fakt częstej wymiany na ‚świeży’.

Wewnątrz woliery powinny się znaleźć żerdzie wykonane z naturalnego drewna (nietoksycznego dla papug) oraz gałęzie z drzew liściastych. Takie ‚zabawki’ zminimalizują nudę i będą doskonałym materiałem na ‚ćwiczenie’ dzioba. Rozella Białolica uwielbia rzuć. Stan żerdzi należy często kontrolować i w razie potrzeby wymieniać na nowe.

Rozella Białolica
Rozella Białolica (Platycercus eximius)

Woliera powinna mieć wyznaczoną dzienną i nocną strefę. Nie powinno zabraknąć także karmników (osobny na owoce, osobny na ziarna, osobny na warzywa) oraz pojemnika z wodą.

Rozella Białolica nie lubi innych papug w sąsiedztwie. Należy więc unikać stawiania obok siebie dwóch wolier. Jeśli warunki na to nie pozwalają zalecane jest, żeby boki wolier oddalone były od siebie o 7-10cm lub wręcz przedzielone solidną ścianką.

Czym żywi się Rozella Białolica?

Rozella Białolica żywi się przede wszystkim nasionami kanaru, owsa, prosa oraz w niewielkiej ilości nasionami konopii. Uzupełnieniem tej ‚zbożowej’ diety mogą być kiełki fasoli mung lub inne kiełkujące zboża.

Rozella Białolica powinna mieć także dostęp do świeżych warzyw i owoców. Marchewka, kukurydza, seler, cukinia, zielona fasolka, jabłka, gruszki, banany, pomarańcze, ‚ziarna’ granatu z powodzeniem pokrywają jej zapotrzebowanie na witaminy.

Jako uzupełnienie można podawać mniszek lekarski, cykorię, sałatę i orzechy (włoskie, laskowe, ziemne). Należy pamiętać także o dostępie do świeżej wody. Powinna być codziennie zmieniana na nową.

Czego nie powinna jeść Rozella Białolica?

Jest wiele produktów, które dla człowieka są dobre, natomiast dla Rozelli Białolicej są wręcz toksyczne. Żeby nasza papuga cieszyła się zdrowiem nie wolno jej dawać:

awokado, grejpfruta, cytryny, kapusty, rabarbaru, czekolady, kawy, herbaty, alkoholu, nasion z owoców, suchych ziaren fasoli, liści pomidorów i winogron, cebuli, grzybów, przetworzonych owoców suszonych i produktów smażonych z dużą zawartością tłuszczu lub soli.

Przed podaniem nowego produktu najlepiej w kilku źródłach go sprawdzić. Jeśli nie jesteśmy w stanie tego zrobić to lepiej nie podawać produktu niż ryzykować chorobę lub śmierć papugi.

Jak rozróżnić płeć Rozelli Białolicej?

Dla wprawnego hodowcy rozróżnienie płci nie powinno stanowić problemu. Samiec jest z reguły większy od samicy i ma bardziej ostro zdefiniowane kolory. Ubarwienie samicy jest bardziej blade. Czerwień na głowie samca sięga dalej w dół karku i jest mocniej nakreślona w miejscu gdzie spotyka się z piórami czarno-żółtymi.

Samiec Rozelli Białolicej ma zwykle większy dziób w porównaniu z samicą.

Jak się rozmnaża Rozella Białolica?

Rozella Białolica jest łatwa w rozmnażaniu; tak jak pozostałe Rozelle. Od momentu osiągnięcia dojrzałości czyli po około 20 miesiącach Rozella Białolica jest gotowa do godów. Zwykle rozmnażają się dwa razy do roku; od wczesnej wiosny do końca lata. W naturze Rozella Białolica wybiera swoje gniazdo nad wodą w wydrążonych pniach drzew (zwykle jest to eukaliptus). Tunel w pniu ma około metra głębokości i znajduje się na znacznej wysokości (do 30 metrów nad ziemią).

Urządzając w warunkach domowych budkę lęgową wskazane jest, żeby tak jak w naturze, znajdowała się ona możliwie jak najwyżej. Optymalnie jest umieścić w klatce dwie budki lęgowe o wymiarach 20x20x60cm z wyściółką w formie trocin i małych gałązek. Rozelle dokonywanie wyborów gniazda mają w naturze, więc ustawienie właśnie dwóch budek przybliży im choć odrobinę ‚życie na wolności’.

Przed wybraniem budki papugi zaczynają wykonywać swoje godowe rytuały mające na celu wzajemne dobranie się w parę. Raz dobrana para jest ze sobą do końca życia. Samczyk podczas godów ugina się nisko i zalotnie nawołuje samicę. Zainteresowana samica zaczyna postępować podobnie. Jeśli papugi mają się ku sobie samiec zaczyna opiekować się samiczką. Drapie ją po głowie, karku oraz przynosi smakołyki, którymi karmi samiczkę.

W tym samym czasie samiczka wybiera budkę lęgową, w której w odstępach dwudniowych składa przeważnie 5 jaj. W naturze liczba ta czasem przekracza nawet 9! Okres inkubacji wynosi 20 dni i przez ten czas samica nie opuszcza budki lęgowej. Kateringiem zajmuje się samiec. Po trzech tygodniach zaczynają wylęgać się pisklęta, które po około pięciu tygodniach zaczynają opuszczać budkę lęgową. Niezależność osiągają po kolejnych 3-4 tygodniach.

W naturze młode pozostają jeszcze z rodzicami przez kilka miesięcy. W niewoli zalecane jest przeniesienie ich do innej klatki w miesiąc po osiągnięciu przez nie niezależności (około trzy miesiące od wyklucia).

Przez cały czas, od godów aż po odchowanie piskląt, rodzice powinni być karmieni dobrze zbilansowaną dietą bogatą w wapno. Nie powinno się także zaglądać do budki lęgowej. Wystraszona samica w skrajnej sytuacji może zaniechać wysiadywania jaj.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here