Duży Szwajcarski Pies Pasterski

0
3592

Duży Szwajcarski Pies Pasterski – Historia rasy

Duży Szwajcarski Pies Pasterski jest najstarszą szwajcarską rasą psów pasterskich. W tej grupie jest jednocześnie największy. Stworzony głównie jako pies pasterski zajmował się również pilnowaniem gospodarstw oraz ciągnięciem wózków. Obecnie jest cenionym psem rodzinnym, choć dzięki swojemu genetycznemu dziedzictwu nadal jest użyteczny w gospodarstwach jako pies roboczy.

Istnieje wiele historii na temat powstania tej rasy. Najbardziej popularną teorią jest taka, że Duży Szwajcarski Pies Pasterski ma przodków w postaci psów typu Mastiff, które podczas inwazji Legionów Rzymskich trafiły w rejony Alp. Miało to miejsce ponad 2000 lat temu.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski
Duży Szwajcarski Pies Pasterski

Druga teoria za ‚winnych’ obecności Dużych Szwajcarskich Psów Pasterskich wskazuje Fenicjan, którzy 1100 lat p.n.e. osiedlali się w Hiszpanii. Przywieźli oni ze sobą psy, które migrując na wschód przyczyniły się do powstania Sonnenhundów.

W trzeciej teorii stawia się tezę, że „Szwajcar” jest psem, który rdzennie zamieszkiwał tą część Europy. Logika w tym jakaś jest. Skoro Mastiffy legionistów miały swój udział w powstaniu rasy, to z jakimiś lokalnymi psami musiały się krzyżować…

Przodkowie ‚Szwajcarów’ zaganiały stada, zajmowały się pilnowaniem gospodarstw oraz służyły jako psy zaprzęgowe. Ich liczebność zaczęła jednak drastycznie maleć. Prawdopodobną przyczyną było zastępowanie ich maszynami (postęp cywilizacyjny).

Przez wiele lat uważano, że psy zamieszkujące różne zakątki Alp należą do psów tej samej rasy. Sprawie tej przyjrzał się profesor geologii Albert Heim. W 1908 roku, w 25 rocznicę powstania Szwajcarskiego Klubu Kynologicznego, Franz Schertenlieb pokazał prof. Heimowi dwa krótkowłose psy Berneńskie. Albert Heim rozpoznał w nich jednak zupełnie inną rasę. Stwierdził, że jest to Duży Szwajcarski Pies Pasterski – rasa, która zaczynała zanikać.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski
Duży Szwajcarski Pies Pasterski

Rozpoczęła się walka o przywrócenie świetności Sonnenhundów. W 1909 roku rasa została uznana za odrębną i wpisana do rejestru hodowli jako Duży Szwajcarski Pies Pasterski (Grosser Schweizer Sennenhund). Trzy lata później, w 1912 roku powstał pierwszy klub zrzeszający właścicieli psów tej rasy.

Do Polski rasa trafiła po raz pierwszy w latach 60-tych ubiegłego wieku. Dopiero jednak w latach 90-tych powstała hodowla, która z sukcesami działa do dzisiaj.

Jak duży jest Duży Szwajcarski Pies Pasterski?

Duży Szwajcarski Pies Pasterski jest duży. Baaaardzo duży. Psy tej rasy mogą ważyć ok. 65kg (47-65kg) natomiast suki odrobinę mniej: 38-50kg. Wzrost odpowiednio: 65-72cm dla psów oraz 60-68cm dla suk.

Jaki charakter ma Duży Szwajcarski Pies Pasterski?

Oczywiście nie można wszystkich psów ‚wsadzać’ do jednego worka jeśli chodzi o cechy charakteru. W jednym miocie mogą występować jednostki o całkowicie skrajnych zachowaniach. Duży Szwajcarski Pies Pasterski na ogół jest (mimo swojej postury) psem delikatnym, czujnym i zabawnym.

Psy tej rasy mają głowę pełną pomysłów. Bywają czasem uparte w działaniu. Wymagają od swojego właściciela stanowczości i pewności w treningu. Opiekun powinien być także ‚stosunkowo’ silny (utrzymać pieska o wadze 65kg nie należy do łatwych rzeczy) i podobnie jak ‚Szwajcar’ mieć miłe usposobienie.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski jest czujny, uważny i odważny. Gdy zobaczy coś niezwykłego w swoim otoczeniu natychmiast nas o tym powiadomi głośnym szczekaniem. Czyni to z niego świetnego psa stróżującego, przy czym dla intruzów nie bywa agresywny.

Przed wyborem psa dobrze jest jeśli będziemy mieli możliwość poobserwowania rodzeństwa, rodziców lub jego kuzynów. Ich zachowanie może nam wiele powiedzieć na temat cech charakteru naszego wybrańca.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski -Zdrowie

Duży Szwajcarski Pies Pasterski uchodzi za zdrową rasę. Większość poważnych chorób na które może cierpieć ma podłoże genetyczne. Warto więc kupować psy u sprawdzonego hodowcy. Najczęściej rejestrowanymi chorobami Dużych Szwajcarskich Psów Pasterskich są:

  • Dysplazja stawów biodrowych – niedopasowanie kości udowej (głowy) do stawu biodrowego (panewki). Przed kupnem szczeniaka warto poprosić hodowcę o przebadanie rodziców szczeniaka pod kątem dysplazji
  • Dysplazja stawu łokciowego – choroba dziedziczna, rzadsza od dysplazji stawów biodrowych, która prowadzi do kulawizny przednich łap psa. Wskutek nieprawidłowego rozwoju stawu następuje oddzielenie się chrząstek stawowych. Leczenie operacyjne
  • Zwichnięcie rzepki kolanowej – przemieszczenie bloczka kości udowej na stronę przyśrodkową lub boczną
  • Ostre rozszerzenie i skręt żołądka – niebezpieczna przypadłość dużych i olbrzymich psów wymagająca natychmiastowej interwencji weterynarza
  • Zaćma – mętnienie soczewki oka

Jak pielęgnować Dużego Szwajcarskiego Psa Pasterskiego?

Duży Szwajcarski Pies Pasterski aktywnością nie grzeszy. Oprócz czujnego obserwowania otoczenia głównym jego zajęciem dnia jest wylegiwanie się. Nie oznacza to jednak, że pies nie potrzebuje ruchu. Długi spacer w wolnym tempie po lesie lub parku jest czymś, co Duży Szwajcarski Pies Pasterski powinien robić codziennie. Taka forma ruchu ma za zadanie nie rozładowanie wysokiej aktywności (bo takiej oczywiście nie przejawia) tylko utrzymanie w ryzach wagi psa, co przekłada się na mniejsze obciążenie bioder (dysplazja – pamiętajmy!)

„Duży Szwajcar” może mieszkać w typowym mieszkaniu. Warunek jest jeden. Mieszkanie powinno być duże, żeby ‚piesek’ miał gdzie się wyłożyć, nie tarasując jednocześnie ciągów komunikacyjnych naszego M. (chyba, że ktoś lubi skakać nad leżącym psem podczas przechodzenia z kuchni do pokoju i odwrotnie 😉 ).

Ktoś, kto wywodzi się ze Alp na pewno lubi śnieg i niskie temperatury. Podobnie jest z Dużym Szwajcarskim Psem Pasterskim. Śnieg to jego pierwsze imię, a mróz drugie. Trzeba o tym pamiętać zwłaszcza w lato. W letnich porach najlepiej unikać spacerów w samym środku dnia. Wyjście najlepiej przestawić na wczesne godziny poranne lub wieczorne.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski
Duży Szwajcarski Pies Pasterski

Oprócz dbania o formę fizyczną nie wolno zapominać o podstawowej pielęgnacji czworonoga. Conajmniej dwa, trzy razy w tygodniu należy szczotkować psu zęby w celu usunięcia kamienia nazębnego.

Raz w tygodniu trzeba skontrolować stan uszu pod kątem zaczerwienienia lub nieprzyjemnego zapachu. Obecność jednego lub drugiego może oznaczać wystąpienie zakażenia. Wizyta u weterynarza nieunikniona. Uszy należy delikatnie czyścić bawełnianą ściereczką zwilżoną w łagodnym środku do pielęgnacji uszu. Czyścimy tylko ucho zewnętrzne.

Długość pazurów kontrolujemy raz na dwa tygodnie. Jeśli słyszymy stukanie podczas chodzenia psa po parkiecie to czas na ich skrócenie. Należy to robić ostrożnie, bo zbyt krótkie przycięcie może spowodować otwarcie naczyń krwionośnych. Jeśli nie czujesz się na siłach skorzystaj z pomocy weterynarza.

Jaką sierść ma Duży Szwajcarski Pies Pasterski?

Szwajcar ma sierść składającą się z dwóch warstw. Zewnętrzna warstwa jest zbudowana z twardego włosa o średniej lub krótkiej długości. Podszerstek stanowi drugą warstwę. Jest on gruby i gęsty. Daje doskonałą ochronę termiczną w zimie. Umaszczenie jest czarne – podpalane. Na głowie, kufie oraz na klatce piersiowej (od podgardla) występuje białe znaczenie.

Pielęgnacja sierści nie sprawia większych kłopotów. Wystarczy raz lub dwa razy w tygodniu przeczesać psa, w celu usunięcia martwego włosa. W okresie linienia (dwa razy w roku) odpowiednio zwiększamy częstotliwość wyczesywania. Kąpiel w razie potrzeby, choć panuje opinia, że należy to robić co kwartał. Do kąpieli stosować trzeba odpowiednie szampony oraz odżywki, które zregenerują i nawilżą sierść.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski
Duży Szwajcarski Pies Pasterski

Towarzystwo dzieci i zwierząt

Duży Szwajcarski Pies Pasterski uwielbia dzieci jednak ze względu na swoją masę polecany jest jednak dla rodzin z większymi dziećmi. W stosunku do nich okazuje dużo delikatności oraz cierpliwości. Szarpanie za uszy znosi ze stoickim spokojem, choć oczywiście są granice tego procederu. Wychowywany od urodzenia w rodzinie z małymi dziećmi ‚Duży Szwajcar’ wykazuje cechy opiekuńcze. Nie należy zapominać jednak o jego wadze. W porównaniu do wagi 3-4 latka ‚Szwajcar’ jest 3-4 razy cięższy.

Psy tej rasy dobrze dogadują się z innymi psami lub kotami. Im wcześniej przedstawimy ich sobie, tym lepsze rezultaty i pewność, że nikt nie przegoni nam kota 😀

Duży Szwajcarski Pies Pasterski - charakterystyka

Adaptacja 60 punktów
Serdeczność 100 punktów
Tolerancja dzieci 100 punktów
Tolerancja zwierząt 100 punktów
Poziom aktywności 60 punktów
Hałaśliwość 60 punktów
Łatwość pielęgnacji 100 punktów
Poziom linienia 60 punktów
Zdrowie 40 punktów
Ryzyko nadwagi 80 punktów
Inteligencja 60 punktów
Potrzeby wspólnych zabaw 100 punktów
Akceptacja gości 60 punktów
Poziom alergenów 100 punktów
Występowanie ślinotoku 20 punktów

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here