Beagle – w pogoni za królikiem

0
1885

Historia rasy Beagle

Beagle jest małym i wytrzymałym psem, którego pierwotnym zadaniem było śledzenie i gonienie za królikami i zającami.

Historia tej rasy sięga daleko wstecz. Greckie dokumenty datowane na rok 400 p.n.e. opisują rasę psów, której charakterystyka jest zbieżna z Beaglami. Większą popularność Beagle zaczynały zdobywać dopiero od początku XIV-go wieku. Podczas panowania Edwarda II i Henryka VI po angielskich ziemiach biegały małe pieski nazywane Glove Beagle. Podobno były one tak małe, że można je było przechowywać w rękawicach (stąd Glove w nazwie). Elżbieta I również należała do posiadaczek Beagli i miała w swojej hodowli osobniki wysokie na 20 cm.

W XVIII wieku w Anglii rozpoczęła się moda na polowania na lisy. Niestety Beagle nie były tak szybkie jak angielskie Foxhound’y. Popadły w niełaskę i gdyby nie rolnicy z Anglii, Walii czy Irlandii, którzy nadal polowali na króliki i zające, rasa prawdopodobnie przestałaby istnieć.

Beagle
Beagle

Za przodków dzisiejszych Beagli uważa się psy wielebnego Phillip’a Honeywood’a, który zajął się ich hodowlą w Essex w 1830 roku. Najbardziej mu zależało na zachowaniu zdolności łowieckich rasy. Udoskonaleniem rasy pod względem atrakcyjności fizycznej zajął się Thomas Johnson. Opracowane zostały dwa typy psów: jeden o gładkiej i drugi o szorstkiej sierści, która przetrwała aż do początku XX wieku.

W 1840 roku zaczęła się rozwijać standaryzacja rasy, choć jeszcze 16 lat później, w 1856 roku John Henry Walsh opisując Beagale wyróżniał ich 4 typy: średni, krasnolud, fox i terrier Beagle. W 1887 zażegnano groźbę wyginięcia rasy i trzy lata później założono pierwszy Klub Beagli. Także w 1890 roku sporządzono pierwszy standard.

Jak duży jest Beagle?

Beagle jest średniej wielkości psem, którego waga dochodzi do 15kg. Wysokość oscyluje w granicach 33-40cm.

Jaki charakter ma Beagle?

Beagle jest słodkim, łagodnym i zabawnym psem. Swojego właściciela mogą doprowadzić do łez w dwójnasób: ze śmiechu – gdy zrobią coś zabawnego i do płaczu – gdy porządnie narozrabiają tłukąc bardzo cenny wazon. Bardzo wiele czasu należy im poświęcać na naukę właściwego zachowania, która powinna być sowicie 'opłacana' smakołykami. Jeśli wystarczająco wcześnie będzie socjalizowany powinien wyrosnąć na porządnego, obytego ze światem psa.

Zdrowie Beagle’a

Nie każdy Beagle będzie chorował na wymienione choroby. Warto jednak przed zakupem dowiedzieć się na jakie zagrożenia zdrowotne może być wystawiony:

  • Pęknięcie dysków grzbietowej części kręgosłupa (IDD)
  • Dysplazja stawów biodrowych – niedopasowanie kości udowej (głowy) do stawu biodrowego (panewki). Przed kupnem szczeniaka warto poprosić hodowcę o przebadanie rodziców szczeniaka pod kątem dysplazji
  • Wypadanie gruczołu trzeciej powieki
  • Jaskra – degeneracyjna choroba oka, w wyniku której pod wpływem podwyższonego ciśnienia śródgałkowego dochodzi do ślepoty
  • Postępujący zanik siatkówki (PRA) – stopniowe pogarszanie się wzroku. Schorzenie ma dziedziczny charakter. W wielu krajach hodowcy mają obowiązek wykonania badania – elektroretinografii
  • Dwurzędowość rzęs – powstanie dodatkowego rzędu rzęs rosnących w kierunku gałki ocznej, które prowadzą do podrażnienia i wywołaniu stanu zapalnego lub w ostrych przypadkach ślepoty
  • Padaczka
  • Niedoczynność tarczycy – zaburzenie w funkcjonowaniu tarczycy wynikiem czego pies może cierpieć na: padaczkę, łysienie, otyłość, senność oraz choroby skóry
  • Karłowacenie
  • Syndrom chińskiego Beagla (CBS) – schorzenie prowadzące nieprawidłowy rozwój psa: szersza niż normalnie czaszka, szeroko rozstawione i skośne oczy, krótkie łapy. Dodatkowo może pojawić się problem z sercem
  • Zwichnięcie rzepki

Jak pielęgnować Beagle’a?

Ponieważ pierwotnie Beagle był stworzony jako pies gończy konieczne jest dobrze ogrodzone podwórko. W przypadku wychodzenia na spacery pies powinien być na smyczy. Jest on z natury wędrowcem, więc jeśli nadarzy się okazja do ucieczki trzeba mieć świadomość, że z niej skorzysta. Warto wszczepić mikrochip a na obroży umieścić plakietkę identyfikacyjną. Łatwiej będzie odzyskać uciekiniera.

Psy te są pełne energii i potrzebują dużo ruchu. Uwielbiają chodzić z rodziną na spacery, ale jeszcze bardziej cenią wyjazdy na łąki lub pola, gdzie mogą polować na zające. Decydując się na taką formę rozrywki należy wcześniej przeprowadzić odpowiednie szkolenie. W przypadku jego braku pies zaaferowany gonieniem może zapomnieć gdzie jest i nie wróci na zawołania.

Beagle
Beagle podczas joggingu

Beagle bardzo chętnie uczestniczą w zajęciach joggingu. Zanim jednak rozpocznie z nami przebieżki pies musi mieć conajmniej 18 miesięcy. Ten czas jest potrzebny do prawidłowego wykształcenia się kości i stawów. Z biegiem czasu stają się coraz bardziej leniwe. Mając na względzie ich skłonność do nadwagi nie można pozwolić, by aktywność fizyczna psa ogranicza się jedynie do leniwego podejścia do miski z jedzeniem.

Długie, zwisające uszy które ograniczają w nich naturalną cyrkulację powietrza. Prowadzić to może do różnego typu zakażeń. Przynajmniej raz na dwa tygodnie należy sprawdzać ich stan i usuwać nadmiar woskowiny. Nie wolno dopuścić do wlania wody lub innych płynów do środka uszu.

Ze względu na szybko odkładający się kamień nazębny należy dwa, trzy razy w tygodniu szczotkować psu zęby. Oczywiście jeśli dysponujecie czasem można to robić codziennie.

Dwa lub trzy razy w miesiącu trzeba przycinać pazury (w zależności od potrzeb). Jeśli podczas chodzenia psa po parkiecie usłyszycie charakterystyczne stukanie to najwyższy czas na znalezienie cążek do obcinania pazurów.

Jaką sierść ma Beagle?

Beagle ma gładką, podwójną sierść, która jest odporna na deszcz. Przynajmniej raz w tygodniu należy ją przeczesać szczotką o średniej długości włosach lub specjalną rękawicą. Zabieg ten usunie martwy włos z sierści oraz zainicjuje wzrost nowych.

Standard rasy dopuszcza każdy kolor sierści. Najbardziej popularny jest trójkolorowy (czarny, płowy i biały). Bez względu na rodzaj umaszczenia, każdy Beagle powinien mieć białą końcówkę ogona (łatwiejsze wypatrzenie ich w wysokiej trawie przez myśliwych).

Towarzystwo dzieci i zwierząt

Beagle jest psem budującym swoją więź z każdym domownikiem, zwłaszcza z dziećmi. Podczas zabaw mogą być trochę hałaśliwe, jednak odpowiednim treningiem można ich tego oduczyć. Lubią mieć coś w pysku. Może to być zabawka, but lub … ręka dziecka. Krzywdy wprawdzie nie zrobią, ale nawyk taki należy także poprzez szkolenie wyplenić. Żaden pies, nieważne jak dobroduszny, nie powinien zostawać z dziećmi bez nadzoru.

Beagle nie lubi samotności. Drugi pies lub kot będą doskonałymi kompanami na czas naszej nieobecności w domu.

Beagle - charakterystyka

Adaptacja 60 punktów
Serdeczność 100 punktów
Tolerancja dzieci 100 punktów
Tolerancja zwierząt 100 punktów
Poziom aktywności 100 punktów
Hałaśliwość 100 punktów
Łatwość pielęgnacji 80 punktów
Poziom linienia 60 punktów
Zdrowie 20 punktów
Ryzyko nadwagi 100 punktów
Inteligencja 80 punktów
Potrzeby wspólnych zabaw 100 punktów
Akceptacja gości 100 punktów
Poziom alergenów 100 punktów
Występowanie ślinotoku 20 punktów